Doli nga shtypi “Historia e Kosovës” e autorit Jusuf Buxhovi

Prishtinë, 23 janar 2012
Këto ditë doli nga shtypi “Historia e Kosovës” e historianit Jusuf Buxhovi. Libri ka tri vëllime: Antika dhe mesjeta, Perandoria osmane dhe Nga konferenca e Londrës deri te protektorati ndërkombëtar. Botues të këtij projekti, të parit në historiografinë shqiptare, janë “Faik Konica” nga Prishtina dhe “Jalifat Publishing” nga Hjustoni i SHBA-ve.
“Kosova” e Jusuf Buxhovit është libri i parë historiografik i kësaj natyre. Në hyrje, autori bën të ditur se fjala është për një shkrim gjithëpërfshirës të historisë shqiptare nga antikiteti e deri në kohën tonë, ku Kosova jo vetëm që nuk shihet e shkëputur nga koncepti i Shqipërisë së natyrshme, por ajo paraqitet si qendër e saj shpirtërore, kulturore dhe shtetërore. Me këtë rast, autori, fokusimin e përqendron te Pellazgët, ku Dardanët dhe Dardania paraqiten trungu kryesor i asaj që më vonë njihet si vazhdimësi iliro-shqiptare.
Duke shfrytëzuar shumë burime nga historiografia botërore, veçmas ato nga autorët antikë, Buxhovi nxjerr përfundimin se Dardanët janë themelues të Trojës dhe bartës të qytetërimit antik, i cili me pa të drejtë u është atribuuar grekëve, të cilët erdhën shumë vonë dhe përvetësuan gjithë qytetërimin pellazg, madje edhe shkrimin e tyre. Sipas Buxhovit, edhe eposi i madh botëror “Iliada” dhe filozofia antike paraqesin trashëgimi shpirtërore të shqiptarëve.
Shikuar nga ky prizën, “Kosova” e Buxhovit historinë shqiptare e zhvendos nga mileniumi i dytë (teoria ilire) te ai i katër, gjë që duke u ndërlidhur me Pellazgët, atë e kthen në qendër të antikitetit. Autori, po ashtu, edhe themelimin e Perandorisë së Romës dhe të të Bizantit e lidhë me trashëgiminë pellazge (dardano-ilirët), ku ata dalin si bartës të qytetërimit perëndimor, por edhe të ngrehinave të tyre politike dhe shtetërore.
Një rishikim tjetër është edhe ai që ka të bëjë me të ashtuquajturin shteti mesjetar serb dhe kishë mesjetare serbe, të cilat Buxhovi i sheh si konstrukte të historiografisë hegjemoniste serbomadhe të shekullit të kaluar, gënjeshtrat e së cilës, për fat të keq, i ka pranuar edhe historiografia ideologjike shqiptare, të cilat, edhe sot e gjithëditën, vazhdon t’i përdor “si të vërteta historike”. Duke u bazuar në një faktografi shkencore, Buxhovi nxjerr përfundimin se në mesjetë nuk ka pasur shtet serb, e as kishë serbe, pos zhupani, të cilat kanë qenë pushtuese dhe në dëm të etnisë arbërore, mbi të cilën pastaj është ndërtuar miti mesjetar serb. Buxhovi, madje vlerëson se edhe e ashtuquajtura Rashkë, që proklamohet si “qendër e shtetit serb”, ka të bëjë me Tribalët (Dardanë të sllavizuar).
Rishqyrtime të rëndësishme paraqiten edhe në pjesën që ka të bëjë me Perandorinë osmane dhe me krizën lindore në përgjithësi, ku po ashtu, Kosova shfaqet si qendër e gravitetit politik dhe kulturor shqiptar, (Lidhja Shqiptare e Prizrenit, Revolucioni Xhonrturk dhe Katërmbëdhjetë pikat e Hasan Prishtinës, të vitit 1912), që i ka paraprirë pavarësisë së Shqipëri.
Me interes është edhe pjesa e tretë, ajo e shtetformimit shqiptar, me ç’rast autori sjell një pamje tjetër nga ajo që është parë nga historiografia ideologjike shqiptare./e.d/

4 Comments

  1. Nje shprehjelatine thot: Dulce et decorum et pro patria mori / te vdesesh per atdhe eshte kenaqesi e madhe/, por nje tjeter thot: Adhouc dulcius e pro patria vivere /eshte kenaqesi edhe me e madhe te jetosh per atdhe/. Pra J. Buxhovi jetoi per ta shkruar triumfalisht historine e fitimtareve krenare e ballelarte, duke shpartalluar perfundimisht pjellen e fantazise serbe.
    Kaloresit e medhenj te mjekesise mesjetare paskan thene se asnje semundje nuk eshte e pasherueshme, por duhet gjetur ilaci i saj. Ja, pra qe ilacin /barin/ per semudjen e virusit kanceroz serb/ qe prodhonte histori kanceroze te llojit te vet/ duket se e zbuloi z. Buxhovi dhe me kete /antivirus antirrene/ do te kurohen “shkencetaret serbe te historise” e ndoshta edhe i gjithe Ballkani. Ju feleminderit.

  2. Amaneti i te parve tane dhe miqve tane me ne fund po jetesohet me lufte dhe me vepra shkencore. Z. J. Buxhovi i pyetur nga nje mik i shqiptareve /ish kancelari Helmut Shmidt me 1979 se a e dine edhe ata gjermanet/ ai iu pergjegj se e dine dhe po i percjellin hapat qe po ndermarrin shqiptaret per ta ndricuar te kaluaren, te tashmen e te ardhmen e tyre. Jusufi e perjetesoi amanetin e te pareve dhe miqve tane ne menyren me te mire te mundshme me Historine e Kosoves.

  3. Ragip Jasharaj

    Prof.Jusuf Buxhovi te jetoje sa malet.Historia e Kosoves eshte pasuruar edhe me nje emer te madhe te nje historiani shume te mrekullueshem.

    Nja pytje zoteri J.Buxhovit : A zuri vend ne tri vellimet e ” Historia e Kosoves ” ndonje

    spjegim per popullin Rrom, e cila etni daton ne Kosove qysh ne shekullin e XIV.

  4. Njëra nga veprat më me vlerë të nxjerura  ndonjëher nga historianet shqiptar, mendoj se eshte libri “Historia e Kosovës” e historianit Jusuf Buxhovi. Në një mbrëmje autori  ishte mysafir në nji emision televiziv, me vëmendje dëgjova sa bukur shtjellonte brendësin e librit , por me një moment isha i befasuar kur nga profesor J.Buxhovi ndexhova kur tha se fotografia e gurit qe eshte paraqitur ne faqen e pasme te kopertines se librit (kalaveshi  dhe fleta e rrushit bashk me labirinthin) eshtë gjetur këtu ne Podujevë.Unë deshiroj te dijë se athua  eshte ngatrruar profesori ne ketë shpjegim, apo vërtet mendon keshtu.Perndryshe i jap vetes guxim ta kundershtoj kët qendrim te profesorit, pasi qe fotografia e gurit te paraqitur ne kopertinë nuk eshte gjet ne Podujevë por eshte gjetë nën themelet e xhamisë së vjeter në fshatin Smirë komuna e Vitisë.Me përgjegjësin më të lartë them se guri ka dy faqe , njëra eshte e paraqitur ne kopertin ndersa tjetra e cila shpjegon vlerat e gurit dhe ka te shënuar vitin 220 te eres sonë, nuk eshtë fare e paraqitur.Kërkoj mirëkuptim nga profesori , por kopjen e ketij guri te punuar nga ne ( unë Salihu dhe vëllau im Muhameti në at kohë ish drejtor i shkolles fillore  në Smirë) me materjal
     adekuat e kemë edhe sot e kesaj dite . Kjo kopje eshte bër para se guri me disa gurë tjerë të dorëzohet ne mynyrë te organizuar nga qytetarët e fshatit Smirë në arkivën e Kosovës në Prishtinë.Ne arkivë ky gurë i eshte dorëzu pikrisht zonjës Edi Shukriu e cila eshte shum mirënjohëse, e që e dëshmon me nji shkrim para një muaji me titull ” nuk e harroj kurr Smirën”. Arkiva e Kosoves deshifron shënimet e ghendura në gurë nga latinishtja në gjuhen shqipe .Thonë se ka qen nji tempull që i ngritet hyjneshës dardane. Bukur eshte i gdhendur edhe viti 220  qka vërtet dëshmon lashtësi.Profesorit te nderuar në qdo kohë që te ket dëshirë dhe  vullnet per të bër nji korigjim, shprehë gatishmërin që ti ofroj këtë material, duke dëshiruar qe ky të jet nji gabim oral  apo ndoshta edhe teknik nëse eshte i shtypur edhe në librin ” HHistoria e Kosoves”.

Komentoni artikullin