Këngëtarja me origjinë shqiptare Ava Max në një intervistë për BBC ka folur dy vjet pas publikimit të këngës së saj të parë, Sweet But Psycho, e cila kryesoi listat në 20 vende dhe shiti dy milionë kopje vetëm në Mbretërinë e Bashkuar.

Që atëherë, kantautorja – Amanda Koci e cila lindi në 1994, nga prindër shqiptarë-emigrantë në Milwaukee – ka lëshuar hite të mjaftueshme.

Albumi i saj debutues kombinon ato shtatë teke me një tufë këngësh të reja (“pa balada”, thekson ajo). Me vlerësimet e hershme që e krahasojnë atë me Abba dhe Lady Gaga, do të jetë numri një i Mbretërisë së Bashkuar të premten, përcjell portali rtv21.tv

“Çmenduri të lëshosh debutimin tim gjatë një pandemie globale”, thotë ylli. “Më mungon të jem në turne – por e di që do të vijë dita, kështu që për sa kohë që të gjithë janë të shëndetshëm, kjo është e gjitha që ka rëndësi.”

Cili është kujtimi juaj i parë muzikor?

Unë isha shtatë apo tetë vjeç. Mamaja ime thjesht shëtiste nëpër shtëpi duke kënduar opera – dhe unë fillova të këndoja me të.

A ishte ajo një këngëtare e trajnuar e operës?

Ajo shkoi në shkollë për këtë – kështu që po, ajo ishte trajnuar.

A ka kënduar ndonjëherë profesionalisht?

Jo, ajo nuk ishte në gjendje ta bënte. Gjithmonë ka qenë ëndrra e saj, por ajo erdhi në Amerikë dhe humbi duke punuar dhe duke u kujdesur për mua dhe vëllain tim.

Kush ishin frymëzimet tuaja duke u rritur?

Po dëgjoja Mariah Carey, Whitney Houston, të gjithë artistët e mëdhenj të muzikës pop – dhe pak R&B me Fugees, e dini?

Kush ishte personi i parë jashtë familjes që ju tha që mund të këndonit?

Njeri, kjo është një e vështirë. Unë kurrë nuk isha në përputhje me trajnerët e zërit. Isha si një vajzë e vogël që gjithmonë vraponte duke qenë rebele – por unë kisha këtë trajner të zëshëm që më tha, ‘Nuk është e veçantë që mund të këndosh. Shumë njerëz mund të këndojnë. Është më shumë për sa keq e dëshironi. Sa vështirë do të punoni për të? ‘ Kjo vërtet më mbërtheu.

Ju keni marrë pjesë në shumë gara të këndimit si fëmijë. Si ishin ato?

Ishte një gjë e quajtur Talent Rock  në Florida, dhe unë shkova atje nga Virxhinia me mamanë time. Kishte, 3,000 fëmijë në audicion dhe unë u futa në tre të parët.

Arsyeja e vetme që nuk mora numrin një ishte sepse fituesi bëri tre kthime prapa para se të këndonte. Thjesht po qaja si: ‘Kjo nuk është e drejtë!’

Po, kjo nuk ka të bëjë fare me talentin vokal, apo jo?

Por dukej bukur.

Ju lëshuat një EP kur ishit 14 vjeç me emrin Amanda Kay. Si lindi kjo?

Unë në fakt lëshova disa EP. Ju nuk doni t’i zbuloni ato! Është një këngë shumë e vjetër, por faleminderit. Isha rreth 12 vjeç kur e regjistrova atë në Miami.Unë e dua atë kohë në jetën time, por, e dini, muzikën? Unë jam si, ‘Meh’.

Cila është kënga e parë që keni shkruar dhe keni gjetur vetën?, ‘Kjo është ajo që duhet të jem ‘?

Është një përzierje midis Not Your Barbie Girl dhe Sweet But Psycho – sepse ata të dy ndihen shumë të fortë dhe të guximshëm, e cila është ajo që unë jam si një person.

Tekstet tuaja shmangin shumë klishe të estradës për dashurinë dhe romancën. Si është procesi juaj i shkrimit?

Klieshtë si operacioni. Ne e marrim kohën tonë, dhe shkojmë një nga një, duke zbërthyer gjithçka, sepse nëse nuk e dua mesazhin nuk mund ta këndoj. Kështu që, ka shumë të ngjarë që unë të jem në studio, me kufje dhe të shkruaj një melodi në ritëm. Çfarëdo që po ndiej në zemrën time është ajo që del, nëse kjo ka kuptim.

Pra, është krejtësisht spontane? Ju nuk mbani shënime apo një libër me ide?

Fjalë për fjalë, kjo jam unë.

Kë keni pasur në mendje kur e keni shkruar?

Çdo ish të dashur!

Sweet But Psycho ishte pushtimi juaj i madh. Si ishte të shihje se pushtonte botën?

Oh zot, kishte vetëm kaq shumë arritje të mëdha çdo ditë. Numri një në Suedi, pastaj Norvegjia, pastaj Finlanda, pastaj Britania e Madhe. Kënga nuk mund të ndalej – dhe as nuk e di pse. Kjo këngë preku pothuajse të gjithë në botë dhe kjo është shumë e vështirë për tu bërë. Ende nuk mund ta besoj se e bëmë atë.
As në atë moment nuk kishit filluar të bënit një album. A ishte kjo çështje?

Është e vështirë të thuash. Në fakt jam i lumtur që nuk kisha gati një album atëherë – sepse do të kisha qenë shumë jo unë. Dhe tani kam këtë trup të punës që vërtet e dua. Ndihem sikur gjithçka ndodh për një arsye.

Sa këngë keni regjistruar për albumin?

Mbi 100. Por ne jemi shumë kritikë. Nëse nuk e ndiejmë, thjesht e shtyjmë mënjanë.

Një nga temat e Sweet But Psycho është keqkuptuar. A është diçka që ju ka prekur?

Gjithmonë. Ishte shumë e vështirë për mua të bëja miq duke u rritur. Unë u ngacmova, mendoj se jam shumë jashtë kutisë por jam edhe shumë e hapur. Unë me të vërtetë nuk i bëj gjërat me pallto sheqeri dhe kam qenë gjithmonë e tillë, gjithë jetën time. Nuk është diçka që unë mund ta ndryshoj. Jam përpjekur të ndryshoj dhe kjo nuk funksionon. Më beso.

Pra, shkolla ishte e vështirë [sepse] është false ndonjëherë, e dini? Ju keni për të vendosur një person dhe kjo nuk ishte kurrë unë, dhe pastaj unë u ngacmova. Mezi prisja të largohesha.

Albumi juaj do të dalë në mes të një ringjalljeje të muzikës pop. Pse është ky tingull kaq i popullarizuar tani, pas vitesh?

Gjithmonë më ka pëlqyer të shkoj kundër grurit. Kështu që, unë gjithmonë dua të jem personi që plotëson ato që mungojnë [në muzikë]. Por jo vetëm kaq, unë e dua muzikën himnike, pozitive. Unë kthehem në muzikën e hershme të viteve 2000 dhe fund të viteve 90, ku ishte vërtet e lumtur dhe në mënyrë jopologetike pop – dhe unë me të vërtetë, me të vërtetë dëshiroja t’ju jepja djemve diçka me të cilën mund të kërceni.

Në videon për Torn, ju jeni duke luajtur një superhero. Cila do të ishte superfuqia juaj?

Nëse do të duhej të zgjidhja një, patjetër që do të zgjidhja shërimin, sepse ndihem sikur bota ka nevojë për shërim. Dhe emri im superheron me siguri do të ishte Electra, ‘sepse ky është emri i stërgjyshes!/21Media