Këngëtari dhe tekstshkruesi shqiptar Ermal Meta, nëpërmjet një postimi në Instagram ka bërë një dedikim prekës për Shqipërinë dhe Italinë.

Meta ka shkruar se ishte 13 vjeç kur “më 16 qershor 1994 humba një jetë dhe më është dashur të jetoj një tjetër. Kalova detin dhe vendosa këmbët në një tokë të huaj. Italinë ata e quanin, quhet ende kështu. Nuk dija asgjë për të, por ngadalë fillova ta njihja. Pastaj pash veten time. Nuk ishte dashuri në shikim të parë, por diçka për që ndërtohet me përpjekje, durim, luftë dhe paqe“.

Tutje ai tha se atdheu i tij, Shqipëria, ishte një nënë shumë e varfër dhe tepër e hidhëruar për t’u kujdesur për të gjithë fëmijët e saj, kështu që disa prej tyre i dërguan te motra e saj përballë.

Në det, duart e tyre janë mbështjellë rreth natës së kohës si ato të gjigantëve të shtrirë dhe ne njerëzit e vegjël, besojmë ne i përkasim botëve të ndryshme vetëm sepse nuk e shohim këtë lidhje me sytë tanë. Ne nuk e kuptojmë që flasim të njëjtën gjuhë kur duam, kur gëzohemi, edhe kur zemërohemi, kur qeshim, kur përqafohemi, dhe se ne flasim gjuhë të ndryshme vetëm kur flasim. Unë buzëqesh kur mendoj për atë ditë, mbaj mend që dridhesha vazhdimisht, sikur të kisha ftohtë. Kisha përshtypjen se po shkoja larg. Nëse mund ta takoja atë fëmijë për një disa sekonda do t’i thoja: “hej, mos u shqetëso, thjesht do të shkosh në shtëpinë e tezes tënde që do të të trajtojë si një djalë“, shkroi tutje Meta./21Media

 

 

View this post on Instagram

 

Oggi compio 26 anni. Ero già vivo quando nacqui, avevo 13 anni e il 16 giugno del 1994 persi la vita che avevo per viverne un’altra. Attraversai il mare e misi i piedi su una terra straniera. Italia la chiamavano, si chiama ancora così. Non ne sapevo nulla, ma lentamente ho iniziato a guardarla e poi a vederla. Poi mi sono lasciato guardare a mia volta. Non fu amore a prima vista, ma qualcosa da costruire con fatica, pazienza, lotta e infine pace. Adesso siamo totalmente in simbiosi anche se ogni tanto mi fa perdere le staffe. Succede quando vedo alcuni che non hanno dovuto fare fatica per farsi amare da lei, trattarla come se ci fosse un posto più bello o migliore in cui vivere, quando l’arroganza viene chiamata forza, quando ci dimentichiamo che non saremo qui per sempre mentre lei si. Ci vedrà passare e lasciare tracce più o meno profonde. Lei non si arrabbia, sorride e a guardare bene, ogni tanto, in quel sorriso c’è dell’amarezza. Quando sbaglio le dico “dai sono giovane, ho solo 26 anni”, sperando di cavarmela, ma lei lo sa che ho barato, glielo ha detto la mia terra d’origine che si trova di fronte. Quella terra era una madre troppo povera e troppo disperata per occuparsi di tutti i suoi figli, così alcuni di loro li mandò da sua sorella, di fronte. Sotto il mare le loro mani sono avvinghiate dalla notte dei tempi come quelle di giganti sdraiati e noi piccoli uomini crediamo di appartenere a mondi diversi solo perché non vediamo con gli occhi questo legame. Non ci accorgiamo che parliamo la stessa lingua quando amiamo, quando gioiamo, anche quando ci incazziamo, quando ridiamo, quando ci abbracciamo, e che parliamo lingue diverse solo quando parliamo. Sorrido quando penso a quel giorno, ricordo che tremavo costantemente, come se facesse freddo. Avevo la sensazione di andare lontanissimo. Se potessi incontrare quel bambino per pochi secondi gli direi: “ehi, non ti preoccupare, stai solo andando a casa di tua zia che ti tratterà come un figlio.”

A post shared by Ermal Meta (@ermalmetamusic) on