Poezi nga Craig Czury

Midis lumit dhe varrezës e kam një ecje të fshehtë rrugicave që nuk i njeh kush.
Dhe nëse ti më pe?
Mendoj se jam i padukshëm, kaloj qenin që fle dhe ketrin që ka
dhënë shpirt.
Marr rrugën e plehrave. Marr rrugën e qelqeve të thyera. Marr rrugën
e shkëmbinjve dhe metalit të djegur, duke kërcyer drejt makinës tënde për të
zbrazur këpucët.
Një telefon bie brenda një shtëpie. Hej, jam një lloj njeriu që po
kthehet i bartur nga rruga, i pastrehë.
Jam një karrocë super-marketi që rrëshqet
me hapa të pasigurt drejt shtëpisë.

Përktheu: Entela Kasi