Poezi nga Mary Elizabeth Frye

Te varri im kur të vish mos qajë,

Nuk jam aty,

Unë gjumë nuk mbajë.

Unë jam në puhitë që fërfëllojnë,

Jam në diamantet e fluskave të dëborës që verbojnë.

Më gjenë në shkëlqimin e artë të grurit,

Jam në piklat e shiut të shtatorit,

Kur mengjeset i nisë me nxitim,

Më gjenë në vrapin që këndshëm përfshinë,

Zogjtë që melodinë e cicërrojnë,

Jam në qarqafin e yjeve që natën të mbulojnë

Te varri im vajit pse i je rrekur.

Unë nuk jam aty.

Unë nuk kam vdekur.