Fundosja e Titanikut ishte një tragjedi dhe vetëm 700 njerëz nga 2,200 mbijetuan. Ka pasur disa filma rreth kësaj tragjedie, por më i paharrueshmi është Titaniku i James Cameron i publikuar në 1997. Ka efekte vizuale vërtet mahnitëse, një histori të shkëlqyeshme romantike dhe, natyrisht, karaktere komplekse dhe interesante.
Por si dukeshin udhëtarët e vërtetë të Titanik, përcjell portali rtv21.tv

Margaret Brown

Margaret Brown, e cila i dha hua Jack një kostum nga djali i saj për një darkë me aristokratët, ishte një udhëtare e vërtetë në Titanik. Një filantropiste, një figurë publike dhe një aktiviste, ajo gjithmonë mendonte për të tjerët. Margaret ndihmoi pasagjerët të hipnin në varkat e shpëtimit dhe refuzoi të hipte vetë në një anije. Më vonë, ajo po grindej me komandantin e anijes, duke i kërkuar që të kthehej në vendin e anijes dhe të ndihmonte të mbijetuarit.
Kur të mbijetuarit u shpëtuan nga Carpathia, Margaret po bënte listat e të mbijetuarve dhe po kërkonte ushqim dhe batanije për njerëzit. Ajo organizoi një komitet për të mbledhur fonde dhe ndihmë psikologjike për të mbijetuarit. Margaret u vlerësua me Urdhrin Kombëtar të Legjionit të Nderit për punën e saj dhe u emërua “The Unsinkable Molly Brown”.

Kapiteni Edward Smith

Titaniku ishte nën komandën e 62-vjeçarit Edward Smith i cili u rrit në një familje të zakonshme dhe u largua nga shkolla në moshën 12 vjeç për të filluar shërbimin e tij në Rezervën Detare Mbretërore. Smith ishte kapiteni më me përvojë i kompanisë White Star Line me 40 vjet përvojë. Lundrimi në Titanik supozohej të ishte i fundit për të para daljes në pension.

Joseph Bruce Ismay

Joseph Bruce Ismay ishte kryetari dhe drejtuesi i kompanisë White Star Line. Ai donte të mundte konkurrentët e tij, kështu që ai ndërtoi një anije që ishte me të vërtetë luksoze, prandaj urdhëroi uljen e numrit të anijeve të shpëtimit nga 48 në 16.

Pasi ai i mbijetoi anijes, Ismay u kritikua nga shtypi amerikan dhe britanik për shkretimin e anijes ndërsa gratë dhe fëmijët ishin akoma në bord. Dhe edhe pse hetimi zyrtar provoi se Ismay ndihmoi shumë pasagjerë dhe zuri një vend falas në varkën e fundit të shpëtimit, ai duhej të jetonte jetën e tij duke u njohur si frikacak.
Imazhi negativ i Ismay është gjithashtu i vazhdueshëm në kinema. Filmi i James Cameron nuk ishte një përjashtim. Kur këshilltari i historisë i kërkoi regjisorit të rishikonte personazhin, u tha që skenari nuk do të ndryshonte në asnjë rrethanë dhe shikuesit do të donin ta shihnin personazhin në këtë dritë.

Thomas Andrews

Thomas Andrews ishte ndërtuesi i Titanikut dhe ai shkoi në lundrimin e parë për të parë se si funksiononte. Pas rrëzimit, Andrews ishte një nga të paktët njerëz që e dinin se anija do të fundosej.
Ai i bindi udhëtarët të futeshin në varkat e shpëtimit, ai kërkoi nëpër dhoma për t’i bërë njerëzit të veshnin jelekë shpëtimi dhe të dilnin në kuvertë. Andrews nuk mbijetoi. Ai u pa për herë të fundit pak kohë para se anija të mbytej. Andrew po hidhte karrige nga kuverta në ujë duke shpresuar se njerëzit do të ishin në gjendje t’i përdorin ato si gomone.

William Murdoch

William Murdoch kishte përvojë 16 vjeçare në lundrime dhe ai ishte ndihmësi i parë i kapitenit në Titanik. Ai ishte oficeri në detyrë ditën e rrëzimit, por ajsbergu u pa shumë vonë dhe 37 sekonda më vonë, ndodhi rrëzimi.
Karakteri i komplikuar dhe i diskutueshëm në filmin e Cameron e zemëroi vërtet nipin e tij. Krijuesit e filmit shkuan në vendin amë të detarit dhe i kërkuan falje të afërmit të tij dhe gjithashtu dhuruan para në një fond bamirësie me emrin e tij.

Frederick Flota

Frederick Fleet dhe kolegu i tij ishin në vëzhgim natën e tragjedisë dhe ai ishte i pari që zbuloi ajsbergun. Më vonë, kur u mor në pyetje nga komisionet amerikane dhe britanike, Flota u tha atyre që oficerët vëzhgues nuk kishin dylbi, por nëse kishin, ai tha, “Ne mund ta kishim parë atë (ajsbergun) pak më shpejt.”
Por disa ekspertë besojnë se edhe me dylbi, ata ende nuk do ta kishin parë ajsbergun me kohë. Flota përfundoi në të njëjtën varkë shpëtimi me “The Unsinkable Molly Brown” dhe ai i mbijetoi tragjedisë.

Charles Lightoller

Charles Lightoller ishte ndihmësi i dytë i kapitenit në Titanik. Kur anija filloi të fundosej, oficeri u hodh nga anija. Ai u ngjit në një varkë shpëtimi me 29 burra të tjerë. Lightoller i mësoi ata që ta mbanin anijen të ekuilibruar dhe të mos e linin të fundosej. Jo të gjithë mund të prisnin mjaftueshëm për anijen e shpëtimit: disa sapo ranë në ujë për shkak të lodhjes.

Lightoller ishte oficeri i lartë i të mbijetuarve dhe, pas tragjedisë, ai bëri shumë rekomandime për sigurinë e lundrimit. Ai këmbënguli në rritjen e numrit të anijeve të shpëtimit, ai rekomandoi që të bëheshin broshura për trajnimin se si t’i përdorin ato, duke ruajtur lidhjen e radios me çdo anije dhe duke transmetuar sinjale për kushtet e rrezikshme të motit.

Archibald Gracie IV

Archibald Gracie IV ishte një shkrimtar, një historian amator dhe ai ishte një udhëtar i klasit të parë në Titanik. Kur ndodhi përplasja, ai ndihmoi Charles Lightoller të vinte gra dhe fëmijë në varkat e shpëtimit. Pasi anija u mbyt, ai shpëtoi veten në një anije të përmbysur. Pasi u kthye në Nju Jork, ai filloi të shkruajë një libër në lidhje me përvojën e tij në Titanik i cili u bë një burim i vlefshëm informacioni për historianët dhe studiuesit.
Shëndeti i kolonelit u ndikua nga hipotermia dhe 8 muaj më vonë, ai vdiq nga ndërlikimet me diabet. Gracie ishte aq e preokupuar me fundosjen e Titanikut, sa fjalët e tij të fundit ishin : “Ne duhet t’i fusim në varka. Ne duhet t’i fusim të gjithë në anije “.

John “Jack” Phillips

Ditën e tragjedisë, Jack Phillips, oficeri i telit, kishte shumë telegrame nga pasagjerët sepse radio ishte prishur një ditë më parë. Phillips ishte aq i lodhur, saqë madje nuk i dha kapitenit disa paralajmërime për ajsbergët nga anijet e tjera. Phillips as nuk e dëgjoi mesazhin e plotë që mund të kishte ndihmuar në shmangien e përplasjes sepse nuk ishte shënuar si “i rëndësishëm”.
Kur ndodhi përplasja, kapiteni urdhëroi të gjithë oficerët të dërgojnë sinjale SOS. Dhe Jack Phillips nuk e ndaloi transmetimin derisa dhoma u mbush me ujë dhe radio nuk po funksiononte më. Phillips nuk i mbijetoi tragjedisë. Harold Bride, i cili punonte me të, kujtoi se ai ishte i mahnitur duke parë Phillips duke bërë punën e tij kur të gjithë përreth ishin në panik. Ai tha se nuk do ta harronte kurrë punën e tij në minutat e tij të fundit.

Ida dhe Isidor Straus

Skena nga filmi ku një çift i moshuar po përqafohet gjatë fundosjes së Titanikut është e paharrueshme. Dhe këta personazhe kanë prototipa – Ida dhe Isidor Straus. Bashkëshortët vërtet e donin njëri-tjetrin. Dhe kur biznesmeni dhe politikani Isidor duhej të ishte larg për shkak të punës, ata i dërguan njëri-tjetrit letra çdo ditë.
Oficeri i Titanikut, duke marrë parasysh moshën e çiftit, ishte gati t’i linte të dy të uleshin në varkën e shpëtimit. Por Isidor refuzoi sepse vendosi të bënte atë që bënë njerëzit e tjerë në anije. Ai u përpoq të fuste gruan e tij në anije, por Ida nuk donte ta linte burrin e saj në anijen që po mbytej. Ida tha : “Ne kemi jetuar së bashku për shumë vite. Atje ku shkon, unë shkoj. ” Çifti i moshuar u pa për herë të fundit duke qëndruar krah për krah në kuvertë.

Wallace Hartley

Skena në film ku, përkundër gjithë panikut në anijen që po mbytej, orkestra vazhdonte të luante muzikë i preku të gjithë. Ky episod bazohet në ngjarje të vërteta. Wallace Hartley ishte kreu i orkestrës në anije dhe pas përplasjes me ajsbergun, Hartley dhe muzikantë të tjerë donin të mbanin pasagjerët të qetë, kështu që ata filluan të luanin muzikë.
Shumë dëshmitarë pohuan se orkestra vazhdoi të luante derisa anija u mbyt. Askush nga muzikantët nuk mbijetoi. Trupi i Hartley u gjet me violinën e tij të bashkangjitur, dhe kishte një shënim në pjesën e pasme që thoshte: “Për Wallace me rastin e fejesës sonë, nga Maria”./21Media