Kelmendi: Gratë në Kosovë janë punëtore, kur kanë një qëllim, asgjë nuk mund t’i ndalojë

Edhe pas pensionimit të saj në vitin 2021, Majlinda Kelmendi vazhdon të jetë një figurë ikonike për xhudon dhe veçanërisht për Kosovën.

“Popullariteti im është ende i njëjtë, ndoshta njerëzit më kujtojnë dhe më respektojnë aq shumë sepse unë isha e para që fitova çdo titull për vendin në këtë sport,” tha kampionja olimpike e Rio 2016 dhe dy herë medalja e artë botërore për Olimpiadën. në një intervistë për Komiteti Olimpik Ndërkombëtar, përcjell portali rtv21.tv

“Ka pasur kaq shumë momente (të paharrueshme) gjatë karrierës sime dhe kjo është ndoshta arsyeja pse njerëzit nuk do të më harrojnë kurrë”.

Në këmbë përpara banesës së saj në Pejë , një qytet që ndodhet 80 km në lindje të kryeqytetit të vendit të Evropës Lindore, Prishtinës, është një statujë e Kelmendit. Që kur u largua nga xhudo, ajo më në fund pati kohë të reflektonte për dhuratën që i ishte bërë nga Federata Ndërkombëtare e Xhudos tre vjet më parë: “Më bën të ndihem krenare. Imagjinoni sa xhudistë janë në botë dhe ata vendosën të bëjnë një statujë për mua në vendin tim…”, mendoi ajo.

Kelmendi e mbylli telefonin e saj të xhudos kur kuptoi se nuk mund të stërvitej më dhe të garonte në nivelin që dëshironte: “Ndonjëherë më mungon dhe ndoshta mund të kisha vazhduar edhe dy-tre vjet të tjera, por trupi im nuk mund ta përballojë më. . Edhe nëse dua të stërvitem, trupi im thjesht nuk po më dëgjon…”, pranoi 31-vjeçari, i cili po përballej me dhimbje kronike që nga një dëmtim i rëndë në qafë në vitin 2015.
Megjithatë, xhudo nuk është zhdukur nga jeta e saj.
Në fakt, një aventurë e re si trajnere nisi sapo përfundoi karriera e saj konkurruese: “Vendosa të jem një trajnere mendoj që edhe para se të mbaroja karrierën. Do të doja të bëhesha trajnere sepse kur jam në tatami nuk ka rëndësi se ku, ndihem mirë, jam vetvetja”, shtoi ajo.

Mbi një vit më parë Kelmendi iu bashkua ekipit të trajnerit të mentorit të saj Driton ‘Toni’ Kuka : “Ai është shefi, unë jam këtu për ta ndihmuar në çdo gjë, varësisht se çfarë ka nevojë ai dhe ekipi. Kryesisht punoj në seancat stërvitore të xhudos,” shpjegoi ajo.

“Mendova se do të kisha më shumë kohë kur dola në pension, por kjo është krejtësisht ndryshe sepse tani punoj me fëmijë, me kadetë, me të rinj dhe me të moshuar. Dhe udhëtoj shumë, por më gëzon”, shtoi kosovarja, e cila ende e mban formën në palestër (“kam shtuar disa kilogramë, por thonë se dukem më e dobët, ndoshta sepse kam më pak muskuj tani…”)

Në fillim, stërvitja doli shumë më e vështirë nga sa priste: “Ndonjëherë e kam më të vështirë se të jesh atlete,” rrëfeu ajo.

“Kur je sportist, mendon vetëm për veten: thjesht stërvitesh, jep maksimumin dhe kaq. Si trajner, duhet të përballesh me personalitete të ndryshme dhe të përshtatesh me ta, nuk mund t’i trajtosh të gjithë në të njëjtën mënyrë.

“Është gjithashtu një përgjegjësi e madhe sepse të gjithë prisnin që unë të isha aq i mirë sa isha si atlet. Kështu që ka qenë e vështirë, por më në fund gjeta mënyrën time të stërvitjes.”

Legjenda e Kosovës ende e konsideron veten vetëm si ‘asistente’ e trajnerit të saj.

“Trajneri është një fjalë e madhe. Nuk mendoj se thjesht bëhesh një trajner i mirë me vetëm një vit përvojë. Unë e njoh shumë xhudon sepse e kam bërë këtë gjatë gjithë jetës sime, por kur bëhet fjalë për sistemin e punës, është krejtësisht ndryshe”, tha ajo.

Një nga sfidat më të mëdha me të cilat u përball në fillimet e karrierës së saj të re ishte përballja me sportistë dhe personazhe të ndryshëm nga ajo:

“I shikoja të gjithë atletët nga perspektiva ime duke pretenduar se do të stërviteshin dhe do të silleshin si unë. Pastaj një ditë erdhi Toni dhe tha: ‘Nuk mund të presësh që ata të jenë ti’. Sepse isha një punëtor jashtëzakonisht i zellshëm dhe kisha shumë besim. Dhe brezi i ri tani nuk ka të njëjtën vendosmëri si unë,” shpjegoi ajo.
Kuka ishte fitues në vitin 2021 i çmimit të arritjeve të trajnerit të IJF-së , pasi udhëhoqi Kosovën në tre tituj olimpikë në pesë vjet.

“Toni është trajneri më i mirë në botë dhe kam shumë për të mësuar prej tij. Stërvitja e tij bazohet shumë në disiplinë dhe nëse ndiqni rregullat e tij, do të bëheni një xhudist i suksesshëm. Ai e di se si të marrë 100% në stërvitje dhe unë mësoj diçka çdo ditë”, shtoi ajo.
Katër herë kampionia e Evropës reflekton edhe pse nuk mund të përsërisë thjesht atë që bën mentori i saj: “Do të doja që të mund të punoja në të njëjtën mënyrë si ai, por nuk është e mundur. Para së gjithash, sepse unë jam një grua dhe ndoshta nuk mund të flas me atletët ashtu siç flet ai, ndonjëherë duhet të bërtas, kështu që edhe unë duhet të gjej rrugën time.”

Si një ish-sportist, Kelmendi e di se sa e rëndësishme është të ndërtosh një marrëdhënie solide: “Gjëja e parë që dua të bëj si trajner: dua që sportistët të më besojnë, jo vetëm në tatami, por edhe jashtë saj. Dua të them, më besoni mua si trajner dhe ndoshta më besoni si, nuk e di, një prind të dytë.”

Ajo gjithashtu di mirë se si të lidhet me atletët:

“Unë e njoh shumë xhudon dhe jam e lumtur kur mund t’i tregoj brezit të ri përvojën që kam, sepse e di se si është të fitosh dhe gjithashtu e di se si është të humbasësh,” tha ajo përcjell portali rtv21.tv
“Kështu që unë mendoj se kam përvojë dhe njohuri të mjaftueshme për t’u bërë një trajner i mirë një ditë, shpresoj.”

Kelmendi është trajnerja e fundit femër që ka marrë një mundësi në nivel të turneut botëror.
Ajo po ndjek gjurmët e lojtarëve të tjerë si Yuko Fujii dhe Sarah Menezes , të cilët janë të dy trajnerë për Brazilin, Severine Vandenhende e Francës dhe Yvonne Boenisch , e cila mbikëqyr stërvitjen për të gjithë ekipin austriak.
“Kjo më bën shumë të lumtur sepse xhudo është një sport vërtet i vështirë dhe gratë mund të jenë sportiste të mira dhe trajnere të mira. Është shumë frymëzuese dhe është vërtet mirë të dish se grave tani u është besuar kjo përgjegjësi e madhe, që do të thotë se ato mund ta përballojnë atë dhe të jenë të suksesshme.”
Boenisch kohët e fundit fitoi një çështje kundër burrave që kishin refuzuar shërbimet e saj të stërvitjes vetëm për shkak të gjinisë së saj: “Jam i lumtur që fitoi dhe federata e mbështeti. Shumë trajnere femra mendoj se janë ende duke përjetuar diskriminim, por është mirë që nuk janë vetëm”, shtoi xhudistja më e suksesshme e Kosovës.
Kelmendi beson se të qenit trajner femër mund të ketë edhe avantazhe: “Mendoj se femrat janë pak më të ndjeshme dhe ndonjëherë mund të ndjejnë dhe shohin gjëra që meshkujt nuk munden”, tha ajo.
“Ata shohin detaje shumë më tepër se meshkujt dhe mendoj se kjo është arsyeja pse femrat mund të bëhen ndonjëherë trajnere më të mira se meshkujt.”

“Gratë në Kosovë janë më punëtore. Kur kanë një qëllim, asgjë nuk mund t’i ndalojë.” – Majlinda Kelmendi
Pejanjna tani është duke i trajnuar ish-shokët e skuadrës dhe kampionet olimpike Distria Krasniqi dhe Nora Gjakova .

“Nuk është aq e vështirë sepse edhe kur kam qenë sportist gjithmonë jam munduar t’i ndihmoj ata,” shpjegoi Kelmendi.

Gjatë garave, ajo mbështeste ekipin në zonën e ngrohjes, por në Kampionatin e fundit Botëror në Tashkent, Uzbekistan, ajo u zhvendos në tunelin dhe karrigen e trajnerit: “Ishte e çuditshme në fillim”, kujton ish-ylli -52 kg.

“Isha me Krasniqin dhe aty ishin edhe Chelsie (Giles) , Abe (Uta) dhe (Amandine) Buchard . Më dukej si shaka sepse të gjithë ishin kundërshtarë të mi dhe meqë i njihja aq mirë mund ta ndihmoja Distrian.

“(Kur jam në karrigen e trajnerit) bërtas shumë, ngrihem në këmbë dhe harroj që nuk mund të flas gjatë përleshjes. Por ndonjëherë emocionohem aq shumë sa dua të hidhem në tatami!”

Kelmendi gjithashtu beson se republika ballkanike mund të shkruajë edhe më shumë histori në këtë sport./21Media